هشدار! برای استفاده بهتر از این وبسایت، باید JavaScript در مرورگر شما فعال باشد.

مصاحبه با رورنامه آرمان / پخش موسیقی شبیه شوخی است! //

مصاحبه با رورنامه آرمان / پخش موسیقی شبیه شوخی است!
شنیده‌ایم قرار است آلبوم عصیان را ضبط کنید…
-در حال حاضر مشغول به آهنگسازی و ضبط چند مجموعه جدید هستم. یکی از آنها آلبوم «عصیان» است که مراحل ضبط خود را سپری می‌کند و نگرشی نزدیک به آلبوم «طغیان» دارد. در این مجموعه تلاش من و کامران منتظری به عنوان نوازنده کوبه‌ای ایجاد فضاهای نوین در اجرای تار و تنبک و تلفیق آن با صدای خواننده است. مجموعه دیگری نیز در آواز بیا ترک در دست ساخت دارم که هم اکنون در حال تمرین اثر با دوست و هنرمند عزیز کمانگری هستم ،در این اثر ضمن متمرکز بر بخش ساز و آواز از قابلیت‌های موسیقی ایرانی نیز استفاده شده تا به‌گونه‌ای به رنگ‌آمیزی‌های گوناگون پرداخته شود. اثر سوم ساخته‌ای است جدید در دستگاه همایون و آواز اصفهان روی اشعاری از فروغ فرخزاد، شفیعی کدکنی، فریدون مشیری با بهره‌گیری از فرم کوارتت زهی در کنار ارکستر مرسوم ایرانی. که در بخش ارکستر ایرانی با گروه «سواران» به اجرای این اثر خواهم پرداخت و گمانه‌زنی‌ها برای انتخاب کوارتت زهی در حال انجام است و آلبوم آخر حاصل همکاری بنده با دوست عزیز محمدرضا شمس است که مراحل پیش تولیدش را سپری می‌کند. ایشان پیش از این مجموعه‌ای را به بازار ارائه نکرده بودند و این اثر، آلبوم اول ایشان خواهد بود.با نگاهی به عناوین آلبوم به نظر می‌رسد که شما خواسته‌اید از «طغیان» و «عصیان» به «بادآباد» برسید؟

-نام آلبوم را محمدعلی بهمنی انتخاب کرده و سه معنی مدنظر بوده «بادآباد» جایی که باد، آبادش کرده؛ «باد آباد» که جنبه دعایی دارد و همان اصطلاح متداول هرچه«بادآباد».

سال گذشته خبر انتشار آلبوم «باد آباد» را منتشر کردید ولی هنوز خبری نشده است،چرا؟

-این اثر مراحل تولید را سپری کرده است و هم اکنون منتظر نوبت پخش است و در لیست آوای باربد برای پخش به سر می‌برد. یکی از علل تاخیر در انتشار را نیز باید تغییر طراحی جلد اثر عنوان کنم که توسط ناشر «بادآباد» به دلیل حساسیت‌های موجود، به طراحی دوباره جلد انجام و مجوز گرفت. البته بنده تاریخ پخش را اعلام نکرده بودم اما گویا دوستان در مطبوعات با کم‌توجهی از زبان بنده تاریخ خاصی را برای انتشار اعلام کرده بودند که موجبات این ناهماهنگی را به وجود آورد. البته آلبوم «خواب خورشید» به خوانندگی «علی بختیار» هم از آلبوم‌های منتشر نشده بنده است که قرار است امسال به بازار ارائه گردد .

به نظر می‌رسد شما دنبال استفاده از صداهای متنوع در آثارتان هستید،هدف اصلی خود را از کار با خواننده‌های متنوع ذکر بفرمایید؟

-تمام تلاش من به عنوان یک آهنگساز این است که اثربنده به شکل درستی اجرا شود و این مهم محقق نمی‌شود مگر زمانی که در تمام بخش‌ها هدف اجرای صحیح یک اثر موسیقی باشد و واقعیت این است که خواننده خوب در کشور ما کم نیست تا آنجا که حتی گاهی کسانی به بزرگان و پیشکسوتان موسیقی اصیل ایرانی نیز پهلو می‌زنند و برخی در نقاطی حتی پیشی گرفته‌اند، اما مادامی‌ که بنده و دیگر دوستان آهنگساز مجالی به این عزیزان ندهیم صدای آنها به گوش مردم نمی‌رسد. این همکاری برای بنده شیرینی‌هایی را نیز به همراه دارد. چرا که ضمن آن، من نیز با صداهای جدید آشنا می‌شود و همین امر موجبات ایجاد فضاهای جدید را در آثارم فراهم می‌آورد و به عبارتی افق‌های تازه‌ای به رویم گشوده می‌شود. از همه اینها گذشته برای آشتی مردم با موسیقی اصیل ایرانی نیاز به معرفی صداهای جدید احساس می‌شود چرا که این محدودیت و عدم تنوع شنیداری باعث ایجاد خستگی مخاطب و وجود عرصه‌ای بی همآورد برای تعدادی از خوانندگان مطرح گشته است.

سلیقه شخصی شما در انتخاب خواننده به چه صورت است؟ صدای کدام یک از خواننده‌های جوان موسیقی اصیل را برای استفاده در آثارتان مناسب می‌دانید ؟

-پیش‌تر عنوان کردم ما خواننده خوب بسیار داریم و هر کدام دارای توانایی‌های خاص خود هستند و هنر آهنگساز این است که بتواند از توانایی عزیزان آوازخوان به درستی استفاده کند کسانی چون محمد معتمدی، اشکان کمانگری، همایون شجریان، حسین علیشاپور، سینا سرلک، علیرضا قربانی، پوریا اخواص، سالار عقیلی، اسحاق انور و بسیاری دیگر. برای بنده نیز انتخاب خواننده بستگی به اثرم دارد و حال و هوای آن. بنا به آن اثر است که با خواننده به مذاکره می‌نشینم. آنچه برایم مهم است در هنگام کار تلفیق لحن و جنس صداست با موسیقی.

علت اینکه اغلب آهنگسازان جوان ترجیح می‌دهند با خوانندگانی چون همایون شجریان، عقیلی و قربانی کار کنند تا صداهای دیگر چیست؟

-این عزیزان و دوستان که نام بردید هر کدام دارای توانایی‌های بسیاری هستند که از دید بنده و دیگر هنردوستان پنهان نیست و بی شک تواناییِ این هنرمندان یکی از علل اقبال آنهاست. اما علل دیگری نیز وجود دارد که مهم‌ترین آنها دلایل اقتصادی است، چرا که تمام ناشرین حوزه موسیقی تنها برای آثار این عزیزان است که هزینه می‌کنند و به اصطلاح برای پخش آثار دل می‌سوزانند.واقعیت این است که آثار موفق موسیقی ما برای صدای یک خواننده خاص نوشته می‌شوند نه اینکه به علت صرفا دلایل اقتصادی، هدف آهنگساز تنها کار با خواننده مشهور باشد.این انتخاب‌ها نه تنها به نفع آهنگساز نیست بلکه موجبات افول خواننده را نیز فراهم می‌آورد، چراکه خواننده زمانی موفق است که آهنگساز از ابتدا به صدای او فکر کرده باشد و بر مبنای توانایی او یک اثر را آهنگسازی کرده باشد. گاهی می‌بینیم که یک آهنگساز یک اثر واحد را با دو یا سه خواننده مختلف کنسرت می‌دهد و تصویری کنسرت‌اش را منتشر می‌کند و بعد با صدای خواننده دیگری آلبوم آن منتشر می‌شود. گویی آهنگساز از ابتدا هیچ اندیشه‌ای درباره اینکه چه کسی باید اثرش را بخواند نداشته است! اینها نه به نفع خواننده است و نه به سود آهنگساز. شاید به لحاظ اقتصادی در یک بازه زمانی سودآور باشد اما در دراز مدت و با توجه به اینکه اغلب آثار بزرگ موسیقی هنوز هم فروش مشخص دارند، بازده مالی قابل توجهی نیز نخواهد داشت.

پخش موسیقی الان به چه صورت است و چرا اغلب هنرمندان از وضعیت توزیع ناراضی هستند؟

-در یک جمله چیزی به عنوان پخش در این کشور وجود ندارد! آنچه بنده و دیگر تولیدکنندگان آثار فرهنگی-هنری می‌بینیم بیشتر شبیه یک شوخی است تا واقعیت. در کشوری با این جمعیت تیراژ پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی اصیل به پنجاه هزار نسخه در سال نمی‌رسد. این یک فاجعه فرهنگی است. سختگیری‌های بسیار برای دادن مجوزهای ارشاد، نبود انتشارتی که دارای بودجه لازم برای هزینه‌های جاری یک آلبوم باشد، هزینه‌های سنگین برای گرفتن مجوزها توسط انتشارات، نبود فضای تبلیغاتی در شأن هنر موسیقی ایرانی و پخش رابطه‌ای؛ اینها به تولیدکننده آسیب می‌زند.

چرا کسی به دنبال راه‌اندازی فروشگاه موسیقی یا فرهنگی نمی‌رود و ترجیح می‌دهد فست‌فود یا سوپر مارکت باز کند؟

-دلیلش ساده است نبودن بودجه و حمایت‌های کافی برای فعالان بخش فرهنگی. زمانی فعالیت در بخش فرهنگی ارزشمند است که بتوانید در کنار رسیدگی به امور فرهنگی از منافع مادی نیز برخوردار باشید. درآمد بخش فرهنگ در این کشور از سطح پایینی برخوردار است و شما باید برای درآمدزایی کافی از اعتبار و شهرت برخوردار باشید و هر کسی این صبر و توانایی را ندارد. واقعیت این است که بیشترین درآمد در موسیقی ایران به ناشران اختصاص دارد و خود هنرمند و تولیدکننده اگر متضرر نشود بخت بلندی داشته است. حال بیایید و به بخش فرهنگ تهیه آثار هنری بنگرید و حجم بسیار کپی‌ها و دانلود‌های غیرمجاز که هیچ پیگردی را هم به دنبال ندارد.در این بازار ناجوانمرد و با سختی‌های تولید آثار فرهنگی، حداقل چیزی که می‌توان رعایت کرد این است که با دانلود و کپی غیرقانونی آثار، هنرمند محبوب خود را از حداقل‌ها محروم نکنیم.

آمن خادمی
لینک خبر : http://armandaily.ir/?News_Id=38515